Een paar maanden geleden was ik bij het concert van Zahara in Kamer DF. Uit de herinnering aan die nacht, zo recent zijn, Ik bewaar veel dingen: hereniging met vrienden, bril, mijn lieve Zahara, meer drankjes en een gecamoufleerde maar onbetwistbare hoofdrolspeler: Lidia Guevara.
Vanaf het eerste nummer stond ik met open mond. Hij beëindigde zijn optreden en ik ging op dezelfde manier verder: met open mond. met open mond (Ik weet, Ik heb het meerdere keren herhaald) en met de woorden die duiden op een meisje dat in mijn hoofd rondgaat.
De wendingen die het leven neemt. Liever: De vooroordelen die we hebben of kunnen hebben. Als er niets anders is, Zeker. Ik had nooit ook maar het geringste belang aan BANGHRA gehecht (de groep), noch aan zijn liedjes. Ze leken mij zelfs een beetje dom.…en daar was ik, verblind, emotioneel, voor een meisje, zijn stem en zijn gitaar.
Zoals je kunt lezen en afleiden, de hoofdpersoon was Guevara. Zahara kon daarna weinig meer doen., het meisje waar ik naar toe was gegaan, en van wie ik dacht dat hij wat pech had gehad (Nou, er zat iets in het geluid)….tenminste met dat gevoel ging ik weg. maar nu, twee maanden later, als ik de video's bekijk, realiseer ik me dat nee, dat het een ongegrond en ongerechtvaardigd gevoel was.
De volgende dag zei ik dit tegen mijn vrienden.. Ik had iets meer verwacht van Zahara, van zijn prestatie, van de hele set zelf. Vanaf hier, mijn excuses aan Zahara en de band.
tussen mij Zaharan-maquetitis en dit…Ik beloof Zahara. Ik zal mijn mond voorlopig niet meer opendoen..
Terugkerend naar Lydia, Zo ontdekte ik onderwerpen als Clara o niemand zoals jij. siliconen wereld o Omdat? en zo kwam Lidia binnen. Zonder te bellen en zonder het te willen. Zonder medeweten van haar en ook niet van mij.
De video's zijn afkomstig van YouTube, ze zijn niet van mij, zijn van LauraGR2
Nadie como tu
Ik hou van je zonder dat ik het wil