Hoy apetece un poco de Andrés Suárez. Y apetece una de sus mejores letras, unha desas vertixes, con ese saxo dándolle un toque especial.
amantes da música coma min, seguimos sen soltar o “só audio” e deixámonos ir.
Aún te recuerdo – Andrés Suárez
carta Aún te recuerdo
Aún te recuerdo…
coa palma da túa man no meu xardín,
coa voz do meu piano no teu reloxo,
co teu acento acariciando o meu amor…
Aún te recuerdo…
notas pingas de felicidade,
coa túa mala sorte e coa miña roupa interior,
co desexo de parar o ascensor…
Lémbrote como un neno o día de Reis sen tambor,
como ondas nunha praia en abril,
escribindo na area “ven ver”.
Lémbrote como un prisioneiro que lembra a liberdade,
coa dúbida de se xa o esqueceu
entre o choro dos ruídos da cidade.
Hai un neno no mercado que me mira cos teus ollos,
Non sei se ás veces eres ti.
O autobús chega tarde e entretéñome coa chiscadela
do voo incorrecto dun avión.
coas súas ás, xa soñando con eles,
esquivando nubes, espírtete como onte fixen.
Que, antes de pisar terra, tremores de medo
sabendo a loucura que fun beber nos teus beizos.
Non me atrevo a abrir os ollos,
Pois xúrocho que hai un tempo
É a túa voz que oín, case berrando.
Y, de non ser a túa cara, acabaría con todo:
cos ríos, os cultivos, os mares, poesía…
Ninguén me vai facer rir se non é a túa risa.